ارزش نفس خیلی بیشتر از اعتماد به نفس جایگاه شما در دنیا را نشان می دهد.

اعتماد به نفس معمولاً با خودانگاره—توجه و احترام نسبت به خود--اشتباه گرفته می شود. ارزش نفس، بیشتر عملکردی است و به این مربوط است که چطور با خودتان رفتار می کنید نه اینکه چطور درمورد خودتان فکر می کنید.

ارزش گذاشتن بر چیزی بیش از مهم پنداشتن آن است. ارزش گذاشتن یعنی دریافتن کیفیات عالی آن چیز و صرف زمان، انرژی و تلاش بسیار برای حفظ آن. بعنوان مثال، اگر یک نقاشی اثر داوینچی داشته باشید، روی زیبایی و طراحی آن تمرکز می کنید نه ترک هایی که روی نقاشی افتاده است و از اینها گذشته، بسیار خوب با آن رفتار می کنید و سعی می کنید که در ایدآل ترین وضعیت دمایی و رطوبتی از آن نگهداری کنید. به همین ترتیب، افرادیکه ارزش نفس دارند، کیفیات عالی خود را می شناسند و سعی می کنند که کیفیات نازل تر خود را نیز ارتقاء دهند و مراقب سلامت، رشد و پیشرفت فیزیکی و فیزیولوژیکی خود هستند.

نکته جالب این است که آنهایی که ارزش نفس دارند، برای دیگران هم ارزش زیادی قائلند. آنها هرچه بیشتر برای دیگران ارزش می گذارند، ارزش نفسشان بیشتر می شود.

بااینکه دیدن این تمایل در خودتان دشوار است اما می توانید این خصوصیت را به خوبی در دیگران مشاهده کنید. وقتی آنها به دیگران ارزش می گذارند، به خودشان بیشتر ارزش می گذارند، یعنی وضعیت سلامتشان را ارتقاء می دهند، کیفیات عالی خود را شناخته و درک می کنند و رشد و توسعه فردی خود را تقویت می نمایند. اما کسانیکه برای دیگران ارزشی قائل نیستند، بر خودشان هم ارزش نمی گذارند و به همین ترتیب سلامتشان رو به زوال می رود، انسانیت خود را تا اندازه ای خدشه دار می کنند، و دیدگاهی باریک بینانه تر و سختگیرانه تر پیدا می کنند که همه اینها بر رشد و توسعه فردی آنها تاثیر منفی بر جای می گذارد.

به عبارت دیگر، وقتی به کسی دیگر ارزش می گذارید، یک وضعیت ارزش را تجربه می کنید-یک حس سرزندگی، معنا و هدف (حس زندگی کردن شما تقویت می شود)-و وقتی به کسی ارزش نمی گذارید، وضعیتی بی ارزش را تجربه می کنید که اهمیت خوب زندگی کردن در آن کمتر می شود.

تشخیص اینکه در یک وضعیت بی ارزش هستید خیلی سخت است چون بی ارزش کردن دیگران نیاز به کمی آدرنالین دارد که یک حس موقتی قدرت و قطعیت را در شما به وجود می آورد. درمقابل، وقتی ارزش نفستان بالا باشد، دیدگاه های دیگران را راحت تر می بینید و می توانید بدون احساس بی ارزش شدن یا بی ارزش کردن دیگران، نظرات خود را ابراز کنید.

بی ارزش کردن دیگران همیشه حس زوال در شما ایجاد می کند چون خودتان باید در یک وضعیت بی ارزش قرار بگیرید تا بتوانید کسی را بی ارزش کنید. به همین خاطر است که وقتی واقعاً حس و حال خوبی دارید، ناراحت کردن دیگران کار سختی است.

فریب بزرگ در بی ارزش کردن دیگران این است که هیچوقت شما را در تماس با مهمترین مسائل درمورد خودتان قرار نمی دهد و در نتیجه هیچوقت ارزش نفس برایتان ایجاد نمی شود. برعکس، هدف آن این است که ارزش کسی دیگر را پایینتر از ارزش شما نشان دهد. اگر این عمل کند، هر دوی شما بی ارزش می شوید. اگر عمل نکند، وقتی آن آدرنالین ایجاد شده فروکش کند و بتوانید همه چیز را در بیشتر از یک بعد ببینید، حتی از آن چیزی که در آغاز بودید هم بی ارزش تر می شوید.

در هر دو حالت، ارزش شخصی شما پایین باقی می ماند.

این مسئله وضعیتی از عدم قدرت ایجاد می کند—شما فقط زمانی حس خوبی پیدا می کنید که در مقایسه با آنهایی که بی ارزششان کرده اید، احساس ارزش کنید. نیاز به قدرت موقتی که با بی ارزش کردن دیگران به دست می آید آنقدر تکرار می شود که کم کم تمام زندگیتان را می گیرد.

ارزش گذاشتن بر دیگران علاوه بر اینکه باعث بالا رفتن ارزش نفس می شود، پاداش اجتماعی هم برایتان به دنبال دارد. اینکار حس تقابل و همکاری را افزایش می دهد.

بی ارزش کردن دیگران موجب ایجاد حس تقابل و مقاومت می شود. و بدتر از همه اینکه باعث می شود دنبال چیزی بگردیم که موجب بد کردن روحیه مان می شود. اگر می خواهید ارزش نفستان را بالا ببرید، بهترین و مطمئن ترین راه ارزش گذاشتن بیشتر به دیگران، انتقاد کمتر از آنها و بی ارزش نکردن آنها است.

همه زوج ها دعوا می کنند. از هر 10 مرد، 9 نفر می گوید، "پیروز شدن در مشاجره با خانم ها غیرممکن است!" و به همین خاطر است که اکثر مردها وقتی دعوایی پیش می آید، تقصیرشان را پذیرفته، راهشان را می گیرند و می روند. اما آیا به این معنی است که خانم مشاجره را برده است؟ نه اینطور نیست! با این آمار بالای طلاق، خیلی مهم است که زوج ها بفهمند که رمز یک رابطه موفق گفتگو است. مشاجره پیش می آید، چه بخواهید و چه نخواهید. اما هر دوی شما می توانید در آن مشاجرات برنده باشید.

وقتی  پای ابراز عقاید به میان می رسد، خانم ها هم همان چیزی را می خواهند که آقایون می خواهند. آنها توجه کامل طرف مقابلشان و یک چیز کوچک که "احترام" نام دارد را می خواهند. بله کاملاً درست است. اگر موقعی که جلوی شما ایستاده و با عصبانیت زیاد حرف می زند، شما سعی می کنید که از گوشه و کنار صفحه تلویزیون که جلویش را گرفته را نگاه کنید مشکل توجه کردن دارید. تصور کنید که می خواهید به متخصص کامپیوترتان توضیح دهید که چرا نمی توانید به بازی ها و ویدئوهای موردعلاقه تان دسترسی داشته باشید. اذیت شده اید و واقعاً از این وضعیت نابسامان کامپیوترتان خسته اید. و با تمام وجود سعی می کنید برای متخصص توضیح دهید که کامپیوترتان چه مشکلی دارد. اما می بینید علیرغم همه این تلاش های شما متخصص کامپیوتر حواسش جای دیگر است و دور و بر خانه تان را برانداز می کند. چه حسی به شما دست می دهد؟ آیا آن خستگی و کلافگیتان بدتر نمی شود؟ چه چیز می توانست جلوی این بدتر شدن مشکل را بگیرد؟ کمی توجه متخصص کامپیوتر؟ درست است؟

وقتی خانمتان جلوی شما ایستاده و جمله ای که شما از آن متنفرید را به زبان می آورد: "باید با هم حرف بزنیم"، شما بعنوان شوهر او باید به حرفهایش گوش دهید. نه سرسری! بلکه از اعماق وجودتان! باید درک کنید که برای اکثر خانم ها، حرفهایی که آن لحظه تحویلتان می دهد، روزها فکر و ذکرش را مشغول کرده است. چرا؟ چون خانم ها برخلاف آقایون در هر موقعیتی خودشان را خالی نمی کنند. آنها عادت دارند که به یک مسئله بارها و بارها فکر کنند، به امید اینکه در آخر بدون اینکه مجبور شوند با شما روبه رو شوند، راه حلی پیدا شود.

خوب حالا تلویزیون، رادیو، کامپیوتر و یا هر چیز دیگری که حواستان را پرت می کند را خاموش کرده اید. بنشینید و از خانمتان هم بخواهید بنشیند. البته خیلی آرام و نه با عصبانیت. یادتان باشد، وقتی عصبانی هستید تنها چیزی که نمی توانید تحمل کنید این است که یکی برایتان رئیس بازی دربیاورد. اگر همسرتان قبول نکرد که بنشیند، اشکالی ندارد. باید طوری رفتار کنید که او احساس راحتی کند.  همین.

به احتمال خیلی زیاد همسرتان شروع می کند به تند تند حرف زدن. اگر متوجه حرفهای او نمی شوید با مهربانی از او بخواهید که تکرار کند. همه تلاشتان را بکنید که وقتی حرف می زند متوجه همه حرفهایش بشوید. اینرا هم یادتان باشد که هیچکس، حتی مردها، دوست ندارند بین کلامشان کسی حرف بزند. پس حرفهایش را قطع نکنید و اجازه بدهید اول حرفهایش را تمام کند.

وقتی او حرفهایش را تمام کرد، الان نوبت اولین شانس پیروزی شماست. اگر نزدیک به شما نشسته است، دست هایش را بگیرید و بفشارید. اگر اینطور نیست حتماً به چشمهایش خوب نگاه کنید. قبل از اینکه شروع به صحبت بکنید، یک نفس عمیق بکشید و با صدایی صافتر و مهربان تر از لحن او حرف بزنید. اولین جمله ای که می توانید بگویید چیست؟ "متاسفم که این مسئله تو را اینقدر ناراحت کرده است!: چی؟ هنوز چیزی نشده معذرت خواهی کنید؟ بله! با این حرف تقصیری به گردن نمی گیرید، فقط می خواهید با او همدردی کنید. با درک عصبانیت او اولین قدم را در مسیر درست برداشته اید.

ما زن ها خوب می دانیم که مشکلاتمان ممکن است چیزهایی باشد که نظر شما نسبت به آن کاملاً مخالف نظر ماست. و می خواهیم که صادقانه نظرتان را درمورد آنها بدانیم. اما اکثر مردها با لحنی تهدیدآمیز و عصبانی نظراتشان را بیان می کنند که فقط آتش دعوا را تندتر می کند. قبل از اینکه نظر خودتان را ابراز کنید، بگویید که احترام زیادی برای حرفهایش قائل هستید اما نظر شما در این مورد متفاوت است و دلتان می خواهد که او هم به حرفهای شما گوش دهد. بعد، هر دوی شما صلح می کنید. شروع به ابراز عقیده خودتان بکنید و به پاسخ هایی که به شما می دهد خوب گوش کنید. اینجای کار که می رسد می بینید که به طرز شگفت آوری صدای خانمتان پایین تر آمده و لحنش نرم تر شده است. حرف زدن را تا جایی ادامه دهید که به یک نظر مناسب و یکسان برسید طوریکه هر دوی شما راضی باشید. با یک آغوش گرفتن و بوسه عالی حرف زدن را تمام کنید و به او یادآور شوید که همیشه می تواند درمورد هر چیزی که خواست با شما به راحتی حرف بزند.

زن ها به هیچ عنوان از مردهایی که فقط سخنرانی می کنند خوششان نمی آید. ما واقعاً دوست داریم که سریع به یک نتیجه خوب برسیم.  ما انتظار نداریم که شوهرمان خودش را جای ما بگذارد. فقط می خواهیم که با همان مقدار احترام و مهربانی که خودش انتظار دارد با ما رفتار کند. پس دفعه بعدی که مشاجره ای بین شما و همسرتان اتفاق افتاد، آن مشاجره را از یک دادوبیداد و جار و جنجال به یک گفتگوی منطقی و شاد تبدیل کنید.

شیوه جدیدی که برای ردیابی سیگنال های مغزی بر روی مناطق کوچکی از مغز ارائه شده اتصال نواحی از مغز که با استرس، افسردگی و اشتها در ارتباط هستند را آشکار کرده است.

این شیوه می تواند به ارائه نقشه ای کامل و دقیق از سیستم عصبی مغز منجر شود.

محققان دانشگاه کالیفرنیای جنوبی با جداسازی بخشی کوچک از مغز موش در منطقه ای از مغز که با خشنودی و رضایت در ارتباط است، ردیاب هایی را در نقاط ظریفی از بافت مغز تزریق کردند.

این ردیاب ها، مولکول هایی هستند که با حرکات سیگنال ها در سطح مغز درگیر نخواهند شد اما با استفاده از یک میکروسکوپ امکان ردیابی و شناسایی آنها وجود خواهد داشت.

نکته جالب و جدید در این مطالعات استفاده از دو نوع ردیاب، یکی برای تعیین مسیر سیگنال ها و دیگری برای تعیین منشاء آنها است. این شیوه می تواند چهار سطح از اتصالات عصبی مغز را نمایان کند.

در صورتی که مغز از ساختاری مشابه سلسله مراتب شرکت های بزرگ برخوردار باشد – مشابه آنچه عصب شناسان از گذشته آن را باور داشتند – نمودار “از سوی ” و “به سوی”، خطوط حرکت سیگنال ها را به شکل خطوط مستقیمی نشان می دهد که از مناطقی مستقل به یک واحد پردازشگر مرکزی یعنی دفتر رییس شرکت، وصل شده اند.

اما در عوض دانشمندان توانستند با کمک این شیوه جدید هم پوشانی میان نقاط متفاوت، مناطقی که تاکنون ارتباط میان آنها شاخته نشده بود را شناسایی کنند.

نتیجه به دست آمده بیشتر به شبکه های بزرگ و به هم متصلی مانند اینترنت شباهت دارد تا مدل سلسله مراتبی.

مناطق مورد مطالعه دانشمندان، مناطقی از شبکه های متصل به هم را نمایان کرد که با استرس، افسردگی و اشتها در ارتباط بودند.

فرضیه چنین ساختار به هم پیوسته ای که برای مدتی مورد بحث و بررسی قرار داشت می تواند به عنوان ابزاری قدرتمند برای بررسی چگونگی پردازش اطلاعات توسط مغز مورد استفاده قرار گیرد.

این مطالعه تنها گوشه ای بسیار کوچک از اتصالات بی شمار موجود در مغز کوچک موش را نشان می دهد؛ اما با همپوشانی تدریجی یک منطقه از مغز با منطقه ای جدید و فراهم کردن نقشه منطقه جدید می توان به تصویر و الگویی بزرگتر و دقیق تر از اتصالات مغزی دست پیدا کرد.

دکتر فرزام بیدارپور، معاون امور بهداشتی دانشگاه علوم پزشکی کردستان در گفتگو با «جام جم» می گوید: واکسیناسیون اقدامی بسیار مهم و باارزش است که به وسیله آن و با هزینه کم می توان از ابتلا به بیماری های عفونی جلوگیری کرد.

وی معتقد است: هرچند واکسن ها ارزش درمانی ندارند، اما با اجرای برنامه واکسیناسیون همگانی در جهان، گسترش بسیاری از بیماری های خطرناک در بین شیرخواران، کودکان و بزرگسالان کاهش یافته است، به طوری که اکنون شیوع بیماری های خطرناکی چون دیفتری، کزاز، سیاه سرفه، سرخک و فلج اطفال با واکسیناسیون همگانی با موفقیت، کنترل و در بسیاری از کشورها عملا به حداقل میزان خود رسیده است.

● ایمن سازی

ایمن سازی را هر گونه اقدامی که به منظور جلوگیری از بروز عفونت یا تخفیف شکل طبیعی بیماری در فرد ـ که با تجویز آنتی بادی یا آنتی ژن ایجاد شود ـ تعریف می کنند.

دکتر بیدارپور در این باره می گوید: در بسیاری از ایمن سازی ها از واکسنی که شامل تعداد کمی از ارگانیسم های ایجادکننده بیماری به صورت ضعیف شده یا غیرفعال است، استفاده می کنند، به طوری که وقتی واکسن وارد بدن شد، سیستم دفاعی را تحریک می کند تا آنتی بادی هایی را در برابر بیماری تولید کند و بدن بتواند هنگامی که در معرض این ارگانیسم ها در آینده قرار گرفت، از خود دفاع نماید.

وی در ارتباط با چگونگی ساخت واکسن ها اظهار می کند: نخست حیوانی را عمدا دچار بیماری مورد نظر می کنند، سپس ویروس آن بیماری را از بدن حیوان مزبور جدا می سازند و مجددا این ویروس را به حیوانی دیگر تزریق می کنند و پس از بیمار شدنش، باز ویروس را از بدنش جدا می سازند؛ آنقدر این عمل را تکرار می کنند تا به قدری ویروس ضعیف شود که اگر آن را به بدن انسانی تزریق کنند نه تنها او را بیمار نکند، بلکه برایش مصونیت هم پدید آورد؛ البته راه دیگر واکسن سازی این است که آن را از ویروس های مرده یا غیرفعال به دست آورند.

● واکسیناسیون در ایران

هر کشوری با توجه به شرایط اپیدمیولوژیک خود برنامه ایمن سازی متفاوتی برای کودکان دارد.

دکتر بیدارپور در این باره می گوید: در کشور ما کودکان در بدو تولد واکسن ب ث ژ، فلج اطفال و هپاتیت، در ۲ ماهگی سه گانه (کزاز، سیاه سرفه، دیفتری)، فلج اطفال، هپاتیت، در ۴ ماهگی سه گانه، فلج اطفال، در۶ ماهگی سه گانه، فلج اطفال و هپاتیت، در ۱۲ ماهگی تنها واکسن MMR (سرخک، سرخجه و اوریون)، در ۱۸ ماهگی سه گانه، فلج اطفال، MMR و در ۴ تا ۶ سالگی نیز واکسن سه گانه و فلج اطفال را دریافت می کنند.

به گفته وی پس از دریافت آخرین نوبت واکسن سه گانه، هر ۱۰ سال یک بار واکسن دوگانه ویژه بزرگسالان باید تزریق شود.

وی اضافه می کند که زنان در سنین باروری، افراد در معرض خطر، کودکان جا مانده از برنامه واکسیناسیون و… جداول ایمن سازی مشخص و مربوط به خود را دارند.

● عوارض

گرچه واکسن های مورد استفاده از نظر میزان اثربخشی بسیار مورد اطمینان هستند و عوارض جانبی ناچیز دارند، اما به طور کلی هیچ واکسنی بدون عارضه نیست.

دکتر بیدارپور در این باره می گوید: خانواده ها و بخصوص مادرانی که کودک خود را برای واکسیناسیون به مراکز بهداشتی ـ درمانی می برند، باید بدانند چنانچه کودک روز پس از واکسیناسیون کمی مریض شود، امری غیرعادی و خطرناک نیست.

وی می افزاید: عوارض متعددی تاکنون برای واکسن ها گزارش شده که شایع ترین آنها تورم و حساسیت و درد موضعی در محل تزریق است که گاهی با درجات خفیفی از تب نیز همراه می شود.

این عوارض اغلب طی ۲۴ ساعت اول بعد از تزریق ظاهر شده و معمولا در کودکان بارزتر و میزان تب کودک نیز بالاست.

وی عوارض موضعی از قبیل قرمزی محل تزریق، حساسیت موضع و گاهی واکنش های عمومی مانند تب، سر درد و گاهی ظهور بثوراتی در سطح بدن را در اکثر قریب به اتفاق موارد گذرا می داند.

بیدارپور خاطرنشان می کند: بسیار کم اتفاق می افتد که واکسن ها عارضه های جانبی شدیدی را به همراه بیاورند و باید تایید کرد مشکلاتی که با تزریق واکسن پیش می آید، بسیار ناچیزتر از مشکلاتی است که خود بیماری به همراه دارد.